بار دیگر خاطرات گذشته را در کتابخانه فکر ورق زدم و یاد آور کسی شدم که همه زندگیم از او بود , لحظه هایی که کاش باز می گشتند تا می توانستم از رفتنش جلوگیری کنم , اما آنروز فقط قدم هایش را که داشت دور می شد شمردم , عجب دنیای عجیبیست , روزگار ما جایی برای اعتماد ندارد و همه چیز فدای غرور می شود , عزیزترین هام شاید روزی قربانی غرور شوند همان طور که او شد .
صفحه های کتاب خاطرات را ورق می زنم و صفحات شکست را می نگرم و در لابلایش تک و توکی از امضای موفقیت دیگران می بینم , کسانی که از سر غرور امضای خوشبختیشان را در دفتر سیاه سرنوشت من گذاشتند , و باز هم ورق می زنم ....
اینک به برگ های زرد پاییزی می رسم که دیگر سبز نخواهند شد , چون هیچ وقت سبز نبودند , و جای پای رفتنش که مثل پتک بر قلبم می کوبد . آهنگ صدایش زیباست اما کاش نزدیک بود و او در ادامه صفحات آنقدر دور شد که هر چه گوش تیز کردم صدایی نشنیدم . آه چه بی وفاست روزگار ...
بازهم به ورق زدن ادامه می دهم و تلخی های گذشته را یاد می کنم و شکست های بی شمار را می شمارم که شاید با پیدا کردن تعداش بتوانم در نظر کمترش کنم ولی افسوس که کاری است غیر ممکن ....
در صفحات گذشته فقط یک صفحه روشن می بینم و آن هم روز آشناییست و کاش می شد از آن ورق کپی گرفت .
قلم را بر می دارم و بر صفحه امروز خاطراتم نقاشی می کشم و همه صفحه را سیاه می کنم و در مرکز نقطه ای سفید به یادش باقی می گذارم تا امروز هم مثل همه روزهای گذشته با شکست باشد . و با یاد سخنی هر چند که دیر زمانی ازش می گذرد کتاب خاطراتم را می بندم .
از گذشته درس بگیر , به آینده به اندیش , امروز را فراموش کن